blau:

"Güntsied", die neue CD von blau: ist endlich da!

Freut Euch auf 13 neue Songs von blau: mit vielen Gastmusikern!

blau:

Download dieses Infotextes
unter Presse/Presseinfos

Hochdeutsch
Plattdeutsch
English

Österreich hat Hubert von Goisern, Köln seine Dialekt-Rocker - nur Norddeutschland tut sich schwer, seine regionalen kulturellen Traditionen mit der musikalischen Weltsprache des Rock und Blues zu verbinden. Dabei haben gerade die Farbigkeit des Plattdeutschen als eigenständige Sprache, die Weite der norddeutschen Landschaft und die traditionelle Weltoffenheit der Region vielfältigen Bezug zu dieser Musik.

Wohl hat es die sprichwörtlich gewordenen Baumwollfelder und die Ausbeutung afrikanischer Sklaven in Norddeutschland nicht gegeben, aber die Lebensumstände eines Moorköters im Fehn oder eines Deicharbeiters in der Marsch waren sicherlich nicht sehr weit von denen der armen Landbevölkerung im Süden der U.S.A. entfernt.

„Spöl mit´t Hart, sing van dien Leven,
dat hett bi di doch ok all sture Tieden geven!"
band bearbeiten

Auch auf uns, den Gitarristen und Sänger Werner Willms und den Schlagzeuger und Tubaspieler Günter Orendi, trifft diese Textzeile zu. In den gut dreißig Jahren unserer musikalischen Tätigkeit haben wir meistens Englisch gesungen und nicht immer darüber nachgedacht, worum es in den Texten eigentlich ging. Alles, was wir in dieser Zeit gelernt und entwickelt haben, also das ganze musikalische Programm von Folk-Blues über Cajun, TexMex bis hin zu hawaiianischen Klängen und gelegentlichen Reggaebeats -bringen wir nun mit der Sprache des Landes und der Leute im Norden zusammen, einer Sprache, mit der wir aufgewachsen sind. Es ist eine Verbindung, die stimmig ist, trägt und uns immer neue Facetten der Sprache entdecken läßt.

Es versteht sich, daß wir unsere Lieder selbst schreiben. Die Texte handeln von Alltagserfahrungen zwischen Lieben und Leiden, Lust und Last, Langeweile und Lebendigkeit, Landschaft und Lokalkolorit und dem Los der „lüttjen Lü".

Unsere Musik ist handgemacht - mit einer großen Bandbreite von Instrumenten in ungewöhnlicher Kombination; von der Akustik-Gitarre über National Steel und elektrischer Slidegitarre bis hin zu Sousaphone (Tuba), Cachon und Schlagzeug. Man wird uns, meint der Kritiker, „....sicher nicht zu nahe treten, wenn man behauptet, ein wenig habe der große Taj Mahal, und zwar in seinen beseelten Dialogen mit dem Tuba-Virtuosen Howard Johnson, Pate bei ihrem Projekt gestanden. Schließlich gehört mit „Cakewalk into Town" einer von Mahals Lieblingen zum festen Repertoire der flexiblen Band, die... mal akustisch, mal verstärkt auftreten kann." (Christian Emigholz im Weser-Kurier am Sonntag, 23.2.03)

Gelegentlich unterstützt von befreundeten Gastmusikern, mit dem ganzen Hintergrund langjähriger professioneller Bühnenpraxis, möchten wir live auf der Bühne keinen Zweifel aufkommen lassen: Plattdeutsch ist nicht nur Klamauk oder Seefahrerromantik - und Tuba wird nicht nur im Dixieland gespielt! Hier wird gegroovt und gerockt oder auch mal ein akustisches Slidegitarrensolo zelebriert, um ohne Schnörkel und falsche Sentimentalität zu zeigen, dass Plattdeutsch eine lebendige Sprache und Kultur ist:

„Dat gifft genoog wat Du noch doon kannst - kiek Di um!
Dat gifft genoog wat Di verdwars geiht - wees nich stumm!
Dat gifft genoog wat Di ok argert - wees nich vergrellt!
Dat gifft genoog för Di an'd Leevde - in de Welt !"



In Österriek hebbt se Hubert von Goisern, in Köln singt se all lang Rockmusik mit Dialekt, man blot in Norddütskland lett dat stuur, so een Verbinnung van de kulturelle Tradition in uns Gegend mit de Weltsprak van d´Rock- un Bluesmusik daan to kriegen. Daarbi hebbt de mennig Klören in dat Plattdütske, dat Wiede in de norddütske Landschaft, de Openheid tegen de Welt, de in de Region gang un geve is - doch völ mit disse Art Musik to doon.

Boomwullfelden un dat Utpovern van afrikaansche Slaaven hett dat in Norddütskland wall nich geven. Man dat Leven van een Kolonist in´t Fehn of van een Dieker in d´Marsch maakt seker kien groot Unnerscheed to dat Leven van de arm Lü van´t Land in d´Süden van d´ U.S.A.

„Spöl mit´t Hart, sing van dien Leven,
dat hett bi di doch ok all sture Tieden geven!"

Ok uns beiden, de Gitarrist un Sänger Werner Willms un de Schlagzeuger un Tubaspeeler Günter Orendi, geiht disse Text wat an. Dat sünd nu all dartig Jahren, dat wi Musik makt, un meerstieds hebbt wi daarbi engelsk sungen, un wi hebbt nich alltied daaröver nadacht, waar dat in de Texten um gung. Alls wat wi in disse Tied lehrt un entwickelt hebbt, dat heele musikalische Programm van Folk-Blues un Cajun, TexMex un Hawaii un ok mal een Reggae - dat kriegt wi nu binanner mit de Spraak van´t Land un de Lü in´d Nörden, kannst ok seggen mit de Spraak, waar wi mit upwussen sünd. Wi meent, dat löpt heel good mit düsse Verbinnung, un de hölpt uns, alltied nieje Sieden van d´Spraak uttomaken.

Dat versteiht sük: Wi schrievt uns Leder sülvst. Daarin geiht dat um de Olldag, um Levde un Leed, Lüst un Last, Langewiel hebben un lebennig wesen, Landschaft un de Stimmung, um dat Schicksal van d´lütje Lü.

Uns Musik makt wi van Hand - wi spölt een heel Bült van Instrumenten, de een nich faken tosamen hören kann; dat geiht van de Akustik-Gitarre un de National Steel, de elektrische Slidegitarre bit hen to dat Sousaphone (Tuba), Cachon un Schlagzeug.

Een van de Zeitung hett mal över uns schreven: Een kunn uns „....sicher nicht zu nahe treten, wenn man behauptet, ein wenig habe der große Taj Mahal, und zwar in seinen beseelten Dialogen mit dem Tuba-Virtuosen Howard Johnson, Pate bei ihrem Projekt gestanden. Schließlich gehört mit „Cakewalk into Town" einer von Mahals Lieblingen zum festen Repertoire der flexiblen Band, die... mal akustisch, mal verstärkt auftreten kann." (Christian Emigholz im Weser-Kurier am Sonntag, 23.2.03)

Of un an hebbt wi noch Frünnen as Gastmusikers daarbi, de uns bistahn, wenn wi mit uns heele Erfahrung up de Spöldeel gahn, um´t jo to wiesen: Plattdütsk is nich blot Rummel of Seemannsromantik - un Tuba warrt nich blot bi d´Dixieland spölt! Hier geiht de Musik los, hier gifft dat ok mal een Slidegitarrensolo, un hier warrt sünner Kitsch un gaar nich lögenhaftig wiest: Plattdütsk is een lebennig Sprak un Kultur:

„Dat gifft genoog wat Du noch doon kannst - kiek Di um!
Dat gifft genoog wat Di verdwars geiht - wees nich stumm!
Dat gifft genoog wat Di ok argert - wees nich vergrellt!
Dat gifft genoog för Di an'd Leevde - in de Welt !"



In Austria, they´ve got Hubert von Goisern, in Colon they sing Rock music in dialect - but combining North Germany´s regional cultural traditions with the world language of Rock and Blues seems to be kind of difficult. Yet the wealth of colours in Low German, the wideness of the North German landscape and the cosmopolitan attitudes in this region´s tradition, all that has indeed a varied relation to these musical genres.

It is true that in Northern Germany there neither existed the proverbial cotton fields, nor have any black slaves been exploited there. But referring to the livelihood of a cultivator of peat bogs, or to a worker´s life at the dyke in the marshland, conditions there surely haven´t been very different from the life of the poor population in the rural southern U.S.

„Play right from your heart,sing about your life,
´cause there must have been hard times in your life, too!"


This passage from some lyric applies to us, the guitarplayer und singer Werner Willms and the drummer and tubaplayer Günter Orendi, too. While making music for about thirty years, we mostly sung in English, but didn´t always think about the meaning of the words. There have been musical influences on us of great variety, from Folk-Blues and Cajun, TexMex to Hawaiian Sounds and occasional Reggae-beats, by which our musical fund has been established - now we bring all that together with the language of the land and the people in the North, that means with the language which we grew up with. This turns out to be a combination of coherence and workability, which allows us to continually discover new aspects of the language.

It is in the nature of things, that we write our songs ourselves. Our lyrics deal with the everyday life between love and suffering, ups and downs, they are about being bored and feeling one´s liveliness, about the landscape and the local colour, about the fate of the ordinary folks.

Our music is handmade - with a great variety of instruments in unusual combinations; there is the acoustic guitar and the National Steel, the electric slide guitar together with the sousaphone, the cachon and the drum set.

As a critic wrote: We surely „...wouldn´t feel offended, if one would claim, that the great Taj Mahal, in his inspired dialogues with tuba-virtuoso Howard Jones, to an extent has been a godparent to ..(our).. project. After all, one of Mahal´s favourites, „Cakewalk Into Town" is part of the repertoire of this flexible band, which is able to perform as well an acoustic as an amplified set." (Christian Emigholz in: Weser-Kurier am Sonntag, 23rd of February, 2003)

Some time supported by guest musicians who have been friends with us for a long time, and with all of our long standing professional stage experience, we perform live to make this quite clear: Low German is far more than slapstick or a romantic kind of seafaring custom - and Tuba is by far not only played in Dixieland Jazz! We groove and rock and celebrate some acoustic slide-solo for to show plain and simple, without false sentimentality, that Low German is a lively language and culture:

"There is enough that you still can do - just look around
There is enough that comes in your way - don´t stay silent
There is enough to make you angry - don´t let it annoy you
There is enough love for you - in this world!"