blau:
"Güntsied", die neue CD von blau: ist endlich da!
Freut Euch auf 13 neue Songs von blau: mit vielen Gastmusikern!
Freut Euch auf 13 neue Songs von blau: mit vielen Gastmusikern!
Österreich hat Hubert von Goisern, Köln seine Dialekt-Rocker - nur Norddeutschland tut sich schwer, seine regionalen kulturellen Traditionen mit der musikalischen Weltsprache des Rock und Blues zu verbinden. Dabei haben gerade die Farbigkeit des Plattdeutschen als eigenständige Sprache, die Weite der norddeutschen Landschaft und die traditionelle Weltoffenheit der Region vielfältigen Bezug zu dieser Musik.
Wohl hat es die
sprichwörtlich gewordenen Baumwollfelder und die Ausbeutung
afrikanischer Sklaven in Norddeutschland nicht gegeben, aber die
Lebensumstände eines Moorköters im Fehn oder eines Deicharbeiters in der
Marsch waren sicherlich nicht sehr weit von denen der armen
Landbevölkerung im Süden der U.S.A. entfernt.
„Spöl mit´t Hart, sing van dien Leven,
dat hett bi di doch ok all sture Tieden geven!"![]()
Auch auf uns, den Gitarristen und Sänger Werner Willms und den
Schlagzeuger und Tubaspieler Günter Orendi, trifft diese Textzeile zu.
In den gut dreißig Jahren unserer musikalischen Tätigkeit haben wir
meistens Englisch gesungen und nicht immer darüber nachgedacht, worum es
in den Texten eigentlich ging. Alles, was wir in dieser Zeit gelernt
und entwickelt haben, also das ganze musikalische Programm von
Folk-Blues über Cajun, TexMex bis hin zu hawaiianischen Klängen und
gelegentlichen Reggaebeats -bringen wir nun mit der Sprache des Landes
und der Leute im Norden zusammen, einer Sprache, mit der wir
aufgewachsen sind. Es ist eine Verbindung, die stimmig ist, trägt und uns immer neue Facetten der Sprache entdecken läßt.
Es versteht sich, daß wir unsere Lieder selbst schreiben. Die Texte
handeln von Alltagserfahrungen zwischen Lieben und Leiden, Lust und
Last, Langeweile und Lebendigkeit, Landschaft und Lokalkolorit und dem
Los der „lüttjen Lü".
Unsere Musik ist handgemacht - mit einer
großen Bandbreite von Instrumenten in ungewöhnlicher Kombination; von
der Akustik-Gitarre über National Steel und elektrischer Slidegitarre
bis hin zu Sousaphone (Tuba), Cachon und Schlagzeug. Man wird uns, meint
der Kritiker, „....sicher nicht zu nahe treten, wenn man behauptet,
ein wenig habe der große Taj Mahal, und zwar in seinen beseelten
Dialogen mit dem Tuba-Virtuosen Howard Johnson, Pate bei ihrem Projekt
gestanden. Schließlich gehört mit „Cakewalk into Town" einer von Mahals
Lieblingen zum festen Repertoire der flexiblen Band, die... mal
akustisch, mal verstärkt auftreten kann." (Christian Emigholz im Weser-Kurier am Sonntag, 23.2.03)
Gelegentlich unterstützt von befreundeten Gastmusikern, mit dem ganzen
Hintergrund langjähriger professioneller Bühnenpraxis, möchten wir live
auf der Bühne keinen Zweifel aufkommen lassen: Plattdeutsch ist nicht
nur Klamauk oder Seefahrerromantik - und Tuba wird nicht nur im
Dixieland gespielt! Hier wird gegroovt und gerockt oder auch mal ein
akustisches Slidegitarrensolo zelebriert, um ohne Schnörkel und falsche
Sentimentalität zu zeigen, dass Plattdeutsch eine lebendige Sprache und
Kultur ist:
„Dat gifft genoog wat Du noch doon kannst - kiek Di um!
Dat gifft genoog wat Di verdwars geiht - wees nich stumm!
Dat gifft genoog wat Di ok argert - wees nich vergrellt!
Dat gifft genoog för Di an'd Leevde - in de Welt !"
In Österriek hebbt se Hubert von Goisern, in Köln singt se all lang
Rockmusik mit Dialekt, man blot in Norddütskland lett dat stuur, so een
Verbinnung van de kulturelle Tradition in uns Gegend mit de Weltsprak
van d´Rock- un Bluesmusik daan to kriegen. Daarbi hebbt de mennig Klören
in dat Plattdütske, dat Wiede in de norddütske Landschaft, de Openheid
tegen de Welt, de in de Region gang un geve is - doch völ mit disse Art
Musik to doon.
Boomwullfelden un dat Utpovern van afrikaansche
Slaaven hett dat in Norddütskland wall nich geven. Man dat Leven van een
Kolonist in´t Fehn of van een Dieker in d´Marsch maakt seker kien groot
Unnerscheed to dat Leven van de arm Lü van´t Land in d´Süden van d´
U.S.A.
„Spöl mit´t Hart, sing van dien Leven,
dat hett bi di doch ok all sture Tieden geven!"
Ok uns beiden, de Gitarrist un Sänger Werner Willms un de Schlagzeuger
un Tubaspeeler Günter Orendi, geiht disse Text wat an. Dat sünd nu all
dartig Jahren, dat wi Musik makt, un meerstieds hebbt wi daarbi engelsk
sungen, un wi hebbt nich alltied daaröver nadacht, waar dat in de Texten
um gung. Alls wat wi in disse Tied lehrt un entwickelt hebbt, dat heele
musikalische Programm van Folk-Blues un Cajun, TexMex un Hawaii un ok
mal een Reggae - dat kriegt wi nu binanner mit de Spraak van´t Land un
de Lü in´d Nörden, kannst ok seggen mit de Spraak, waar wi mit upwussen
sünd. Wi meent, dat löpt heel good mit düsse Verbinnung, un de hölpt
uns, alltied nieje Sieden van d´Spraak uttomaken.
Dat versteiht
sük: Wi schrievt uns Leder sülvst. Daarin geiht dat um de Olldag, um
Levde un Leed, Lüst un Last, Langewiel hebben un lebennig wesen,
Landschaft un de Stimmung, um dat Schicksal van d´lütje Lü.
Uns
Musik makt wi van Hand - wi spölt een heel Bült van Instrumenten, de een
nich faken tosamen hören kann; dat geiht van de Akustik-Gitarre un de
National Steel, de elektrische Slidegitarre bit hen to dat Sousaphone
(Tuba), Cachon un Schlagzeug.
Een van de Zeitung hett mal över uns schreven: Een kunn uns „....sicher
nicht zu nahe treten, wenn man behauptet, ein wenig habe der große Taj
Mahal, und zwar in seinen beseelten Dialogen mit dem Tuba-Virtuosen
Howard Johnson, Pate bei ihrem Projekt gestanden. Schließlich gehört mit
„Cakewalk into Town" einer von Mahals Lieblingen zum festen Repertoire
der flexiblen Band, die... mal akustisch, mal verstärkt auftreten kann." (Christian Emigholz im Weser-Kurier am Sonntag, 23.2.03)
Of
un an hebbt wi noch Frünnen as Gastmusikers daarbi, de uns bistahn,
wenn wi mit uns heele Erfahrung up de Spöldeel gahn, um´t jo to wiesen:
Plattdütsk is nich blot Rummel of Seemannsromantik - un Tuba warrt nich
blot bi d´Dixieland spölt! Hier geiht de Musik los, hier gifft dat ok
mal een Slidegitarrensolo, un hier warrt sünner Kitsch un gaar nich
lögenhaftig wiest: Plattdütsk is een lebennig Sprak un Kultur:
„Dat gifft genoog wat Du noch doon kannst - kiek Di um!
Dat gifft genoog wat Di verdwars geiht - wees nich stumm!
Dat gifft genoog wat Di ok argert - wees nich vergrellt!
Dat gifft genoog för Di an'd Leevde - in de Welt !"
In
Austria, they´ve got Hubert von Goisern, in Colon they sing Rock music
in dialect - but combining North Germany´s regional cultural traditions
with the world language of Rock and Blues seems to be kind of difficult.
Yet the wealth of colours in Low German, the wideness of the North
German landscape and the cosmopolitan attitudes in this region´s
tradition, all that has indeed a varied relation to these musical
genres.
It is true that in Northern Germany there neither
existed the proverbial cotton fields, nor have any black slaves been
exploited there. But referring to the livelihood of a cultivator of peat
bogs, or to a worker´s life at the dyke in the marshland, conditions
there surely haven´t been very different from the life of the poor
population in the rural southern U.S.
„Play right from your heart,sing about your life,
´cause there must have been hard times in your life, too!"
This
passage from some lyric applies to us, the guitarplayer und singer
Werner Willms and the drummer and tubaplayer Günter Orendi, too. While
making music for about thirty years, we mostly sung in English, but
didn´t always think about the meaning of the words. There have been
musical influences on us of great variety, from Folk-Blues and Cajun,
TexMex to Hawaiian Sounds and occasional Reggae-beats, by which our
musical fund has been established - now we bring all that together with
the language of the land and the people in the North, that means with
the language which we grew up with. This turns out to be a combination
of coherence and workability, which allows us to continually discover
new aspects of the language.
It is in the nature of things, that
we write our songs ourselves. Our lyrics deal with the everyday life
between love and suffering, ups and downs, they are about being bored
and feeling one´s liveliness, about the landscape and the local colour,
about the fate of the ordinary folks.
Our music is handmade -
with a great variety of instruments in unusual combinations; there is
the acoustic guitar and the National Steel, the electric slide guitar
together with the sousaphone, the cachon and the drum set.
As a critic wrote: We surely „...wouldn´t
feel offended, if one would claim, that the great Taj Mahal, in his
inspired dialogues with tuba-virtuoso Howard Jones, to an extent has
been a godparent to ..(our).. project. After all, one of Mahal´s
favourites, „Cakewalk Into Town" is part of the repertoire of this
flexible band, which is able to perform as well an acoustic as an
amplified set." (Christian Emigholz in: Weser-Kurier am Sonntag, 23rd of February, 2003)
Some
time supported by guest musicians who have been friends with us for a
long time, and with all of our long standing professional stage
experience, we perform live to make this quite clear: Low German is far
more than slapstick or a romantic kind of seafaring custom - and Tuba is
by far not only played in Dixieland Jazz! We groove and rock and
celebrate some acoustic slide-solo for to show plain and simple, without
false sentimentality, that Low German is a lively language and culture:
"There is enough that you still can do - just look around
There is enough that comes in your way - don´t stay silent
There is enough to make you angry - don´t let it annoy you
There is enough love for you - in this world!"